مدیریت زمان و مهارتهای تحصیلی:

زمان منبعی حیاتی است که هرکسی به میزانی مساوی آنرا دارد ولی به دلایل مختلفی نمی تواند به یک اندازه از آن اسنفاده کند. همه منابع انسانی و مادی که سازمان ها دارند می تواند در طی زمان افزایش یابند و یا تغییر یابند. با این وجود تنها دارایی که نمی تواند تغیر یابد یا ذخیره شود خود «زمان» است. رمز کسب موفقیت در زندگی مدیریت موثر این منبع است که هرکس اندازه ای مساوی از آن را دارد و پرداختن تاکید کافی بر برنامه ریزی آن است(اوروکو، تیکیسی و کانبور،2007).

نگاهی دقیق تر بر تعریف مفهوم مدیریت نشان می دهد که در واقع مدیریت رهبری کردن است. بدین طریق مدیریت این زمان در همه حال جاری، قدرت فرد برای هدایت خود در اعمال خودش و دیگران و استفاده از زمان به صورتی موثرتر است. به عبارتی دیگر مدیریت زمان مترادف با روند انجام دادن کار و فعالیت بیشتر در یک مدت زمانی مشخص است(پِلیوان، 2013).

این روند بر پایه هایی از تصمیمات گرفته شده در مدیریت و انتخاب آنها بستگی دارد. فرآیند مدیریت زمان در درجه اول در بر دارنده شناخت فرد از خود، آشنایی با ویژگی های شخصیتی خود، انجام تحلیل هایی بر مشکل استفاده از زمان و گردآوری داده های مربوط به آن، بررسی راه حل های جایگزین، انتخاب و اجرای یکی از این جایگزین ها است. (ایزاندوزن،2010، به نقل از پِلیوان،2013) محیط رقابتی که امروزه در آن زندگی می کنیم، افراد را از همان زمان تحصیلات ابتدایی تشویق می کند که برنامه ریزی کنند و زمان را به صورت موثری مدیریت کنند. کارکرد بالایی که مورد لزوم شرایط رقابتی است سازمان ها و مدیران را وا می دارد تا از زمان به صورت موثر استفاده کنند و به صورت روشن و واضحی در جستجوی کنترل زمان باشند. به همین منوال در جریان تامین خدمات آموزشی این موضوع مورد توجه و بحث بوده است و در تحقیقات متعددی بر آن تاکید شده است و تلاش هایی برای تخمین و تحلیل نظریه های زمان و مدیریت زمان و رفتار دانشجویان و دانش آموزان در موسسات آموزشی به عمل آمده است. به طوری که موثر بودن مدیریت زمان بر موفقیت تحصیلی محصلین در تحقیقات مختلف مورد تایید واقع شده است.  برداشت کلی این است که دانشجویانی که دارای مهارت مدیریت زمان خوبی هستند، قادرند که زمان را حتی پس از فارغ التحصیل شدن نیز به خوبی مدیریت کنند و وارد زندگی حرفه ای شوند. در مطالعه ادبیات تشخیص داده شد که رفتارهای مثبت مدیریت زمان ، خودتنظیمی وموفقیت تحصیلی  دانشجویان را افزایش می دهد در حالی که رفتارهای منفی در زمینه مدیریت زمان، موفقیت آکادمیک را کاهش می دهد. (بریتون و تیسر،1991؛ موفو و همکاران ، 1996؛تانروجن و ایسکان،2009؛ به نقل از پِلیوان ، 2013).

دانش آموزان باید از ریتم فعالیت های روزانه خود آگاه باشند همچنین باید یاد بگیرند فعالیت های خود را با توجه به همه عوامل موثر بر عملکردشان سازماندهی کنند. با توجه به مدل کارول ( یونسکو،1995؛ به نقل از ایندریکا، کازان و تورتا، 2011) زمان روان شناختی می تواند به شیوه ای سازنده و یا مخرب در انگیزش درونی عمل کند، (به واسطه حمایت و یا مهار فعالیت)، بنابراین طراحی یک جدول زمان بندی مناسب با توجه به اهداف تحصیلی برای دانش آموزان لازم است. تکامل باورها نسبت به سازماندهی زمان باعث ثبت  سه توصیه متفاوت و مشخص در طی دهه های اخیر شده است:  1-حفظ سوابق از طریق یادداشت ها و لیست ها 2- تلاش برای نگاه به آینده از طریق شاخص، جداول و دستور کارها و در نهایت 3- تعیین اولویت ها و برنامه ریزی با توجه به اهداف؛ در طی سالهای متمادی در نظر گرفتن هر یک از این توصیه ها در موقعیت های شغلی و تحصیلی به معنای داشتن توانایی مدیریت زمان بوده است. این توانایی می تواند در هر سنی ایجاد شود و به بهبود عملکرد منجر گردد(ایندریکا و همکاران، 2011).

استفاده مؤثر و اثربخش از زمان ضرورتی اجتناب ناپذیر برای موفقیت در عرصه کار و زندگی است. مدیریت زمان شامل مجموعه‌ای از مهارتها برای کنترل کردن و استفاده بهتر از زمان است. کتب ما که امروزه شاهد تدریس آن در مراکز آموزشی هستیم چندان اثر و نشانی از مباحث و مهارت‌های مدیریت زمان یافت نمی‌شود. موسسه‌ها و دستگاههای تحقیقاتی هم اثر خاصی در رابطه با مدیریت بر زمان بصورت محدود ارائه کرده اند. در آموزش‌های کوتاه مدت مدیران یا حتی کارگزاران هم ردپایی از مدیریت برزمان دیده نمی شود.

ساگاریادر تحقیقی که در زمینه مهارت‌های مدیران مرد و زن انجام داد به این نتیجه رسید که مدیران مرد در مهارت‌های برنامه ریزی و مدیریت مالی از زنان مدیر برتر بودند. (ساگاریا، ۱۹۸۵).

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   تعریف سبک زندگی از نظر علم روانشناسی

ناصر جواهری زاده در رساله دکترای خود، پژوهشی تحت عنوان ارائه ی الگویی جهت استفاده ی بهینه مدیران مدارس راهنمایی از مدیریت زمان انجام داده پاسخ‌هایی به شرح زیر بدست آورده است:
1-مدیریت زمان در نظام آموزش و پرورش فعلی دوره ی راهنمایی دارای چهارچوب و الگوی خاصی نیست و برنامه مدون و مشخص جهت آموزش آن یا استفاده از آن فعلا‌ً در نظام آموزشی کشور وجود ندارد.
2-توصیه‌های بسیار ابتدایی و غیر مستقیم فعلی مدیریت زمان نیز در عمل مورد استفاده مدیران مدارس راهنمایی قرار نمی‌گیرد.

۳-ویژگیهایی همچون، عدم برنامه ریزی، عدم نظم شخصی، تفویض اختیار نامؤثر، وقفه‌های تلفنی، جلسات، مسؤلیت بیش از حد، ضعف در نه گفتن، عدم صداقت با خود، گزارشات، ملا‌قات‌های برنامه‌ریزی نشده، بحران‌ها، معاشرت‌های دوستانه، ارتباطات نامؤثر، کاغذ بازی، ضعف اطلا‌عات و کارکنان فاقد صلا‌حیت از عوامل عمده اتلا‌ف وقت مدیران به حساب می‌آید..

4.بین وضع موجود و مطلوب مدیریت زمان در دوره راهنمایی تفاوت معنی‌داری وجود دارد.
5.الگوی متعاملی مرکب از ۴ مرحله به نام تعهد، تجزیه و تحلیل برنامه ریزی، پیگیری و تحلیل مجدد جهت بهبود مدیریت زمان تدوین شده که در مرحله اعتبار بخشی مورد تأکید قرار گرفت.

‌ وی اشاره می‌کند که هر یک از ما سالا‌نه به میزان ۲۱۰۰ساعت کار می‌کنیم  باید یاد بگیریم و یاد بدهیم که عاقلا‌نه کار کنیم نه آنکه سخت تر کار کنیم. از زمان نهایت استفاده را ببریم و بدانیم که صرفه جویی یک ساعته در روز معادل با ۳۸ روز در سال است. تنها ۲۰ درصد از کارهای روزانه دارای ۸۰ درصد کل ارزش کار است، پس سعی کنیم اول آنها را انجام بدهیم.

طبق گزارش یک نظر خواهی که از سوی انجمن مدیریت درباره کیفیت زندگی کاری از پنج هزار نفر از مدیران به مدت ۵ سال صورت گرفته است نشان می‌دهد که اکثر مدیران احساس می‌کنند تحت فشار زمانی ثابتی قرار دارند و %۸۰ از آنها محدودیت زمانی را عامل اصلی کار وتلا‌ش بی‌وفقه و شبانه‌روزی خود می‌دانند و بیش از %۵۰ آنها از تراکم روز افزون اطلا‌عات شکایت دارند و در این میان مدیرانی موفق‌تر بوده اند که توانسته‌اند اولویت‌های خود را بر حسب اهمیت تنظیم کرده و در وقت مقتضی آن را انجام داده‌اند واین ناظر بر مدیریت زمان است. (مقدمی، ۱۳۷۹)

مدیریت علم یا هنر تلقی شده است از آن جهت که روشهای آن عمومی است وجمع آوری اطلاعات آن هدفدار، سیستماتیک وتکمیل شدنی است ، همچنین اهداف آن قابل توضیح درک وپیش بینی است.( زندگی همانند یک رودخانه، جریانی از فعالیت هاست که از مبدأ سرچشمه می گیرد و در مسیر رسیدن به مقصد فراز و نشیب هایی را طی می کند. هریک از ما طی روز درباره نحوه سپری کردن آن روز و چگونگی گذراندن آن فکر، برنامه ریزی و تصمیم گیری می کنیم و کار و فعالیت هایمان را در آن مسیر متمرکز می کنیم. جریان فعالیت های زندگی مسیرهای متفاوت و پیش بینی ناپذیر دارد و هر روز دستخوش تغییر و تحول می شود (غفاری و همکاران، ۱۳۸۵).

انسان هیچ وقت برای تمام کارهایی که باید انجام بدهد فرصت کافی ندارد. همه ما به معنای واقعی کلمه، در انبوه کارها، مسئولیت فردی، پروژه ها، روزنامه ها و مجله های زیادی که باید بخوانیم و کتاب هایی که روی هم انبار شده اند تا یک روز، به محض اینکه فرصتش را پیدا کرده ایم به سراغ آنها برویم غرق شده ایم. اما واقعیت این است که هیچ وقت نمی توانید عقب افتادگی ها را جبران کنید و از کارهایتان جلو بیافتید. هرگز نمی توانید آنقدر از کارها پیشی بگیرید که بتوانید تمام آن کتاب ها و نشریه ها را بخوانید و به تفریحاتی که همیشه آرزویش را داشته اید هم بپردازید. در ضمن این فکر را از ذهنتان بیرون کنید که بتوانید با بالا بردن بهره وری خود مشکلاتی را که در زمینه مدیریت زمان دارید حل کنید. هرقدر هم که روی تکنیک های بهره وری فردی مسلط شوید، صرف نظر از اینکه چقدر وقت دارید، به هر حال همیشه کارها بیشتر از آن است که بتوانید به همه آنها برسید. شما فقط از یک راه می توانید وقت و زندگیتان را تحت کنترل در آورید و آن هم تغییر دادن روش فکر کردن، کار کردن و نحوه روبرو شدن با سیل بی پایان کارهایی است که هر روز بر سرتان می ریزد. میزان تحت کنترل در آوردن کارها و فعالیت هایتان بستگی به این دارد که تا چه حد بتوانید بضی از کارها را متوقف کنید و به جای آن وقت بیشتری را صرف فعالیت هایی کنید که واقعاً در زندگیتان تحول ایجاد کنید (تریسی،برایان ،ترجمه رحمانی، ۱۳۸۸)

.Orucu & Tikici & Kanbur

.Pelivan

.Izandozen

.Briton & Tesser

.Mpofu

.Tanjeron & eeskan

.Karool

.Saghriya